Sign up with your email address to be the first to know about new products, VIP offers, blog features & more.

[mc4wp_form id="5"]

Küba’ya Mektup

By Yayınlanan

 

“Herkesin hayalinde kendi Küba’sı var demiştin, ben kendi Küba’mı yaşadım. Aradığım şeyi Küba damı buldum yoksa kendimi bulmam gerekiyordu da Küba’nın “zamanı geldi” diye fısıldayışı yüreğime mi dokundu bilmiyorum… Bildiğim tek şey kalbim artık eskisi gibi atmıyor. Üniversitedeki yaşlı teyzenin yüzündeki çizgilerde gizli hayatta atıyor, çocukların içten gülüşlerinde atıyor, koşa koşa yanına gelen komşu oğlunun sevgisindeki samimiyette atıyor…

Özgürce koşup oynayan çocukları izlerken kendi çocukluğuma gittim bir an, komşu bahçedeki elma ağacının tepesine tırmandığımız, şeker pancarından araba yapıp yarıştırdığımız, karların üstüne yatıp gökyüzündeki bulutlara anlamlar yüklediğimiz, hayallerimizin tertemiz olduğu, hala hayallerimizin olduğu günlere…

Üniversitenin merdivenlerinde otururken gözlerimi kapatıp derin bir nefes çektim içime, kim bilir ne umutları vardı gençlerin!..Mesleklerinde başarılı olmak mıydı düşünceleri, iyi bir insan olmak mı, aşkı yakalamak mı? Yoksa akşam nereye gitsek nerede eğlensek mi 🙂 Üniversitenin son günlerinde üç arkadaş yaptığımız bir sohbeti hatırladım, Zehra’nın hayali Eyfel Kulesinde yemek yemekti, Ömer Amerika’ya gidecekti, bende Ülkeyi kurtaracaktım 🙂 Ne Zehra Paris’e gidebildi, ne Ömer Amerika’ya, nede ben Ülkeyi kurtarabildim…

Özgürlüğün katıksız olduğu Küba’da buram buram huzur, buram buram mutluluk, buram buram insanlık çektim içime, doyamadım…Bencillikten, egodan, lüksten uzak mütevazi bir hayatı ne kadar da özlemişim…

Hayal kurmaktan vazgeçeli çok zaman olmuştu, yeniden hayallere daldım. Bir çocuğum olduğunu hayal ettim, birlikte dolaştık dünyayı, birlikte öğrendik, birlikte büyüdük. Güçlünün zayıfı ezmediği yeri birlikte keşfettik…

Kim bilir kaç kişiden, kim bilir kaç Küba dinlemişsindir. Buda benim Kübam. Bir Vatanımı sevdim bu kadar, bir de Küba’nın bana hissettirdiklerini. Şimdi Vatanımda çok özlüyorum bu duyguları. Obispo’daki eczanede, banka oturup, gözlerini kapatıp huzuru dinler misin benim için, kavanozlarda ölülerin küllerinin olduğunu düşünüp gülümsemek serbest bu arada 🙂

Zanzibar’da balıkçının hikayesini çektiğin bölümü izlemiştim, ailesine bakmak zorunda olan gencin hayali sabah kalkıp duş alabilmekti… Hala gözlerimi dolduran bu cümleyi duyduktan sonra rotamı Afrika’ya çevirdim. Hayallerimden utanmaya gidiyorum…”

Bu Yazıyı paylaş

Henüz yorum yok.

Ne düşünüyorsun?

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir